Monochrome - Mémé Bartels 10 maart, 14 — book

Mémé Bartels (1959) is geïnteresseerd in saaiheid. Zij maakt graag foto's van dingen die we dagelijks overal om ons heen zien. Ondanks dat ze eentonigheid fotografeert, wil ze natuurlijk niet dat haar foto's saai zijn. En dat zijn ze ook niet. In haar boek Monochrome focust zij op het kleine verschil tussen dingen die allemaal hetzelfde lijken te zijn. Wanneer je een brood snijdt lijken alle plakjes hetzelfde. Ze zijn allemaal van hetzelfde brood, zijn even dik en ook smaken ze hetzelfde. Toch zijn de gaatjes in elke snee net even anders. Repetitie met een twist. Bartels richt zich op de twist.

© Mémé Bartels

© Mémé Bartels

Het 'boek' is geen traditioneel boek maar eigenlijk een doosje met een strik eromheen. Als je de doos opent zie je de ontdekkingen van Bartels die bestaan uit allemaal los geprinte projecten. Allereerst kom je een gedicht tegen waarin de fotograaf uitlegt wat haar fascineert aan eentonigheid en waarom ze dit heeft gefotografeerd. Ook vormt het gedicht een soort gids bij alle verschillende foto's. Zo zegt zij over de foto's van het brood:

'I eat bread daily, but I never see it.

One small loaf has eighteen slices.

They are all unique.

Eighteen portraits of bread.'

© Mémé Bartels

Wanneer je door de broodportretten heen bladert lijkt het alsof je zelf door het brood heen snijdt, maar dit keer met aandacht voor het verschil tussen de sneetjes in plaats van de gelijkheid.

© Mémé Bartels

Nadat je het hele brood hebt opgesneden kom je een poster tegen waarin Bartels laat zien hoe dezelfde foto er anders uitziet wanneer je deze met verschillende camera's maakt. Elke camera heeft zijn eigen kleur groen en eigen kleur blauw en een foto is dus nooit een directe weergave van de werkelijke kleuren. Hierna is er een lange strook foto's te vinden met verschillende teinten rood en groen. Het gedicht zegt hierover:

'I only wanted colour.

The green of grass and the red of meat.

Nothing more, because that was enough.'

© Mémé Bartels

In de kleur alleen al zit genoeg verschil. Je hebt niet de hele foto nodig om verschillen te zien tussen de beelden; er zijn genoeg teinten groen en rood om een oneindige serie te maken. 

Met Monochrome toont Bartels aan dat er met fotografie oneindige reeksen mogelijk zijn van precies hetzelfde onderwerp of zelfs dezelfde foto, maar dat de beelden toch altijd net van elkaar kunnen verschillen. Herhaling van dezelfde foto maar geen kopieën. Het boek zit op een interessante manier in elkaar en er is goed nagedacht over het concept. Het lijkt alleen niet noodzakelijk om zoveel aandacht te besteden aan dit principe, na de foto's van het brood en de foto's die met verschillende camera's gemaakt zijn heb je het idee wel door en hoef je eigenlijk niet meer foto's te zien.

© Mémé Bartels

Monochrome zou net zo goed een oneindig boek kunnen zijn en voelt niet helemaal aan als een werk dat af is. Je kan immers elke foto met duizenden verschillende camera's op duizenden verschillende tijdstippen maken, maar misschien is dit ook wat de fotograaf wil laten zien. Bartels toont hoe fotografen de werkelijkheid altijd naar hun hand kunnen zetten en dat er zelfs in de meest normale situaties nooit twee keer precies hetzelfde gebeurt. Een echte déja vu is meer fantasie dan werkelijkheid.

© Mémé Bartels

Meer werk van deze fotograaf kun je vinden op haar website.

memebartels.nl


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more