Forever Young - Martijn van de Griendt 27 januari, 15 — interview

Martijn van de Griendt (Eindhoven, 1970) was veertien toen hij van zijn tante een camera kreeg, om vervolgens kiekjes te maken van alles en iedereen om zich heen. Van de Griendt geeft zelf aan hoe het later is verlopen: “Als ik een nieuwe lens had of als we op vakantie gingen fotografeerde ik mijn broertje Joris, hij was een soort proefkonijn voor mij. En zo was hij – zonder vooropgezet plan – het onderwerp van mijn eerste documentaire serie geworden.”

© Eva Roefs

© Martijn van de Griendt

Daaruit ontwikkelde zich uiteindelijk een interesse voor de persoonlijke, verhalende fotografie waaruit Van de Griendt’s oeuvre inmiddels is opgebouwd. Niet als een duidelijk uitgestippelde carrière, overigens, want het gaat uiteindelijk altijd om de mensen die hij gaande het leven tegen het lijft loopt. Zo was dat met Hassan en Hoessein – zijn voormalige buurjongetjes – en zo is het ook begonnen met Maria, die hij ooit op straat in Eindhoven ontmoette en die hij vanaf dat moment is blijven volgen. Na jaren van betrokkenheid bij zijn onderwerpen volgt dan meestal een boek.

© Martijn van de Griendt

Je hebt twee verschillende opleidingen gevolgd, hoe heeft dit jou op weg geholpen?

Eerst heb ik de journalistieke kant geleerd, aan de School voor Journalistiek in Utrecht, daarna ging ik naar de Koninklijke Academie voor de Beeldende Kunsten in Den Haag (KABK). In het tweede jaar aan de academie werkte ik al voor allerlei bladen zoals Nieuwe Revu, Viva en HP De Tijd. Ik had toen al veel projecten onder handen, maar nog wel allemaal in de academietijd gemaakt.

© Martijn van de Griendt

Hoe ben je bij al die tijdschriften binnengekomen?

Omdat ik al de school voor journalistiek had gedaan wist ik wel een beetje hoe het werkte, dus ben ik gewoon bladen gaan benaderen. Het is nu veel moeilijker dan toen, maar ik ben heel vroeg begonnen met het laten zien van mijn portfolio. Dat zou ik zeker aanraden aan jong talent van nu. Zo belde ik destijds de Art Director of de beeldredactie gewoon op om te vragen of ik langs kon komen voor een gesprek, en meestal kreeg ik naar aanleiding daarvan opdrachten binnen. Ik heb vaak uit eigen initiatief ideeën aangedragen bij de bladen waardoor ik ze mocht uitvoeren, zoals een reportage over McDonalds in Amerika of over de staat Texas waar President Bush vandaan komt. “Ja is goed ga maar” was het antwoord. Zo heb ik de wereld rondgereisd.

© Martijn van de Griendt

Wat was jouw eerste grote doorbraak als documentaire fotograaf?

Ik had dus al aardig wat opdrachten voor tijdschriften maar het begon echt storm te lopen in 1996, als ik me het goed herinner, toen ik werd erkend als ‘talentvolle fotojournalist onder de dertig’ – wat nu de Canon Award heet maar destijds nog bekend stond als de Utrecht Prijs. Niet voor een enkele serie, want het ging juist om meerdere werken die je al had gemaakt. Ik had dus een reportage over het Hema Restaurant ingestuurd, Gabbers in Utrecht – want toen was ik al veel met jongeren bezig – en een reportage over de Joodse buurt in Antwerpen. Dat was een combinatie van journalistieke onderwerpen en reportage fotografie die ik maakte voor school, maar toen al verkocht aan tijdschriften zoals de Nieuwe Revu.

© Martijn van de Griendt

Nu kan iedereen altijd en overal fotograferen. Wat vind je daarvan?

Op alle telefoons zit tegenwoordig een camera waardoor iedereen zich suf fotografeert. Het is ook veel normaler geworden om een camera bij je te hebben. Toen ik zestien of zeventien was, inmiddels ruim 25 jaar geleden, was dat nog niet zo maar ik deed dat al wel. Destijds werkte ik nog met rolletjes en een analoge Canon. Ik begon mijn vrienden en eerste vriendinnetjes te fotograferen. Ik nam mijn camera altijd mee op vakantie en wilde echt alles vastleggen om maar niet te vergeten.

© Martijn van de Griendt

Hoe benader je mensen?

Negen van de tien keer stap ik op ze af en vraag ik om toestemming, dus ik maak bijna nooit stiekem foto’s, alhoewel dat natuurlijk weleens voorkomt. Maar, zeker in deze tijd dat iedereen gaat poseren, grijp ik actief in en geef aanwijzingen zoals ‘niet bewegen, ik wil een foto maken zoals je nu staat’, of ik laat het alvast weten, loop nog een rondje en kom weer terug om dan alsnog af te drukken. Fotografie is voor mij ook heel erg vooruit kijken, dus anticiperen op wat er zou kunnen gebeuren. Maar het kan ook zijn dat ik groepjes jongeren, bij wijze van spreken, uit elkaar duw wanneer ze te veel van hun plek zijn verschoven. Ik ben niet bang dat het daardoor te geënsceneerd wordt want mensen zullen altijd reageren op je lens.

© Martijn van de Griendt

Op welke serie ben je het meest trots?

Ik ben nooit nieuwsfotograaf geweest, maar werk juist voor langere periodes aan projecten. De serie over jongeren ligt mij zeer aan het hart omdat ik me daar al twintig jaar mee bezig houdt, maar ook Hassan en Hoessein – een serie over een Marokkaans–Nederlandse tweeling. De jongens zijn inmiddels negentien, dus dat betekent dat ik ze al zestien jaar fotografeer! Ik ben trots op mijn vasthoudendheid en vind het bijzonder dat ik nog steeds betrokken ben bij deze familie; dat ik ze al heel lang, puur en intiem heb mogen en kunnen volgen.

© Martijn van de Griendt

Uit het verhaal over Hassan en Hoessein volgde mijn eerste fotoboek. Dat was in 2005. Inmiddels heb ik van de meeste langlopende projecten een publicatie uitgebracht maar ik werk nu aan een nieuw boek én een documentaire – ik film dus ook – over Maria. Haar zag ik voor het eerst op straat in Eindhoven, toen ik bezig was met een boek over rokende jeugd. Na de eerste korte kennismaking heb ik meteen gezegd ‘Maria ik ga een boek over jou maken’. Ik volg haar inmiddels zeven jaar en nu is het dus ‘Maria ik ga een film en een boek over jou maken’.

© Martijn van de Griendt

Wie waren je inspiratiebronnen?

Het begon met Ed van der Elsken en Anton Corbijn, van hun werk was ik erg gecharmeerd. Later raakte ik gefascineerd door de in–flits techniek van Martin Parr, maar dat doe ik zelf niet meer. Ik hoop dat ik toch mijn eigen stijl heb ontwikkeld, inmiddels. Vroeger uitte ik me ook uitsluitend fotografisch, tegenwoordig raak ik erg geïnspireerd door andere vormen van kunst, onlangs bijvoorbeeld nog door Marlene Dumas’ werk dat nu in het Stedelijk Museum hangt. Ik koop minder fotoboeken dan vroeger en ben eerder geneigd tot het aanschaffen van publicaties over schilders. Ik ben nu ook aan het schrijven en zelfs een beetje aan het pielen geslagen met verf, maar dat mag nog geen naam hebben.

© Martijn van de Griendt

martijnvandegriendt.nl


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet het probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more