Fortune's Favourite II - Ilvy Njiokiktjien 16 februari, 15 — interview

Ilvy Njiokiktjien(1984, Utrecht) verteld in de print editie van New Dan #7 over de kickstart van haar carrière – hoe ze vanuit Afrika te horen kreeg dat ze de Canonprijs voor jonge fotojournalist had gewonnen en hoe de camera die ze daarvoor kreeg binnen de kortste keren aan diggelen werd gegooid door niemand minder dan Theo Maassen. Het had haar kunnen demotiveren om verder te gaan, ook al omdat ze toen nog onzeker was over haar kwaliteiten als fotograaf. Maar ze toonde karakter en ondernemerschap en inmiddels beschikt Ilvy over een indrukwekkende erelijst als fotojournalist. Onlangswon ze opnieuw een prijs bij de Zilveren Camera, nu met de documentaire Slagroom en Slingers, een uitvloeisel van haar activiteiten als Fotograaf des Vaderlands.

© Ilvy Njiokiktjien

© Ilvy Njiokiktjien

In 2013 werd je verkozen tot de eerste Fotograaf des Vaderlands. Maar wat vond je daar destijds eigenlijk van?
In eerste instantie dacht ik dat het een grap was, maar toen bleek dat het een nieuw initiatief was om de fotografie in Nederland wat beter over het voetlicht te tillen. Ik kan mij voorstellen dat mensen toen dachten: waarom zij? Mijn eerste reactie was ook: moet je daar dan niet al een heel oeuvre voor hebben? Ben ik niet nog veel te jong? Maar dat was allemaal niet nodig. Ik denk dat ze juist iemand op het oog hadden die met frisse blik tegen het vak aankijkt en die dat ook op een toegankelijke manier kan overbrengen op het grote publiek.

Ik heb die rol als 'ambassadeur' vervolgens ook wel serieus opgepakt. Een dag gratis fotograferen in de HEMA bijvoorbeeld. Daar zag ik wel een beetje tegenop, maar vervolgens waren de reacties zo positief dat ik ook beter doorkreeg hoe belangrijk het is om de professionele fotografie meer zichtbaar te maken voor de mensen.

© Ilvy Njiokiktjien

© Ilvy Njiokiktjien

Je hebt nu weer een Zilveren Camera gewonnen in de categorie 'cultuur en entertainment' met de serie Slagroomtaart en Slingers. Die serie, waarvoor je 100 verjaardagsfeestjes hebt vastgelegd, is inmiddels ook uitgegeven als boek. Maar wat was de aanleiding om ermee te beginnen?
Het idee ontstond in eerste instantie tijdens een vergadering met de mensen achter de Fotoweek, die mij in 2013 als eerste Fotograaf des Vaderlands hadden voorgedragen. Ik had daarin nog geen voorgangers en dus geen idee wat er precies van mij werd verwacht. Maar er was al wel een thema, 'Familie', en tijdens de brainstorm-sessie voelde ik de behoefte om de regie wel enigszins in eigen hand te houden. Dus stelde ik voor om typisch Hollandse familiefeestjes te gaan fotograferen. Maar ja, niet iedere familie doet dat soort dingen dus hoe vind je die mensen? Maar toen kwam iemand anders met de suggestie om dan de focus te leggen op verjaardagen.

Het idee was toen nog om zo'n tien verjaardagsfeestjes vast te leggen en die zouden dan tijdens de Fotoweek worden gepresenteerd. Dus ik dacht: oh, dat is zo voor elkaar. Maar al na 5-6 verjaardagen had ik het idee dat er meer in zat en daarom ben ik er, los van de Fotoweek, zelf verder mee doorgegaan. Het plan vormde zich terwijl ik ermee bezig was. Ik had vooraf of zelfs in het begin nog helemaal geen idee wat het uiteindelijk zou moeten worden, maar toen riep ik ineens spontaan: ik doe er honderd! En ja, dat deed ik dus toen ik te gast was bij De Wereld Draait Door.

© Ilvy Njiokiktjien

© Ilvy Njiokiktjien

En kreeg je toen veel reacties?
De respons was echt ongekend. M'n mailbox ontplofte! Toen was het idee dus geboren maar pas later bedacht ik me dat het eindresultaat wel een representatieve afspiegeling moest zijn van de Nederlandse samenleving, zowel geografisch als ook wat betreft culturele diversiteit. Arm en rijk, woonsituatie, geslacht, leefgewoonte. Dat begon ook allemaal mee te tellen bij de selectie.

© Ilvy Njiokiktjien



Ondertussen heb je het afgelopen jaar ook nog een heel andere serie gemaakt, die betrekking had op de ramp met de MH-17. Was dat uit eigen initiatief?
Nee, of nou ja... kijk het zat zo: ik werk als freelancer voor de New York Times en zij benaderen mij eigenlijk uitsluitend voor onderwerpen in deze regio van Europa: België, Duitsland en Frankrijk. En in Nederland natuurlijk, al gebeurt hier niet zoveel. Nou ja, behalve vorig jaar dan natuurlijk, met de MH-17. Dat was natuurlijk een ramp van wereldniveau. Daar werd ik dan ook onmiddellijk voor gebeld, al moest ik tot mijn grote spijt de klus afzeggen, in eerste instantie. De NYT verlangde namelijk dat ik m'n hele agenda voor een week zou moeten schoonhouden en dat kon op dat moment gewoon echt niet, vooral ook vanwege die verjaardagen. Maar even later hoorde ik de verhalen van nabestaanden op de radio en besefte eigenlijk toen pas de enorme impact die zo'n ramp heeft.

Ik heb daarop naar New York gebeld met het voorstel om de interieurs van de huizen van een aantal slachtoffers te portretteren. Inmiddels was de passagierslijst vrijgegeven en uitgaande van de minst voorkomende namen – dus niet de familie De Jong of De Wit – heb ik research gedaan naar wie die mensen waren en hoe ik met de nabestaanden in contact kon komen, via via. Ik deed het met lood in de schoenen maar al snel bleek dat er positief op werd gereageerd. Dat gaf me de moed om de serie door te zetten. Vervolgens heb ik de nabestaanden geïnterviewd voor een in memoriam die als bijschrift dienden. Ze werden er dus echt actief bij betrokken en dat was waarschijnlijk wat de doorslag heeft gegeven.

© Ilvy Njiokiktjien

© Ilvy Njiokiktjien



Stel dat zo'n krant als The New York Times je nu een vast contract zou aanbieden. Hoe reageer jij dan?
Dat is gezien het huidige klimaat in onze business niet echt een reële optie maar áls zo'n kans komt, ja dan doe ik het meteen. Niet voor all media, eigenlijk voor niemand, maar de New York Times of Time Magazine in vaste dienst, ja dat kan je gewoon echt niet laten lopen. Maar goed, daarvan is dus momenteel zeker geen sprake dus ik blijf voorlopig lekker freelancen. Ik wil me in de nabije toekomst toch wel weer wat meer gaan bezighouden met multimediale projecten, al was het maar voor mijzelf. Verder hoop ik dat de New York Times mij wat vaker kan inzetten, ook buiten Nederland. Iets structureler en wat minder regio gebonden. Dat gebeurt nu ook al weleens, af en toe, en daaruit spreekt wel vertrouwen. Dat er nog meer uit valt te halen.

© Ilvy Njiokiktjien

© Ilvy Njiokiktjien

Heb je nog tips voor studenten die wellicht ook een journalistiek hart hebben maar een beetje huiverig zijn om een stap in die richting te zetten, gezien de economische omstandigheden en de markt voor fotojournalistiek?
Ik zou zeggen: raak niet teveel tijd kwijt door te twijfelen aan jezelf en luister niet naar de mensen die zeggen dat er geen droog brood mee te verdienen is. Daarmee wil ik niet ontkennen dat het best wel lastig is, maar ik wil gewoon niet meer horen dat het bij voorbaat onmogelijk is. Ik heb mij daar in eerste instantie ook door laten intimideren en dacht dat ik een uitzondering was en dat de dingen kennelijk bij mij kwamen aanwaaien. Maar nu weet ik dat er meer bij komt kijken, en dat het ook echt effectief is om zelf initiatief te tonen. Zeker, ik heb geluk gehad dat ik al snel veel naamsbekendheid had en dan de stroming mijn kant op stond, maar vervolgens is het ook gewoon een kwestie van hard werken en je actief en empathisch opstellen. Met zulke kwaliteiten kan je ook een heel eind komen.

© Ilvy Njiokiktjien

© Ilvy Njiokiktjien

New Dawn heeft eerder een recensie geschreven over het boek Slagroomtaart en Slingers.

Tekst door Erik Vroons

imagesbyilvy.com


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more