De visuele taal van hoop en enthousiasme: een interview met Carla Kogelman 31 oktober, 15 — interview

Carla Kogelman legt het dagelijks leven vast. Dit geeft haar de kans om goed inzicht te geven in het leven van de mensen die ze graag volgt. Voor haar serie ‘I am South Africa’ fotografeert ze Xhosa kinderen in de Oost-Kaap. Terwijl ze daar was onderzocht ze de manier waarop anderen hun leven vormgeven en wat voor invloed dit heeft op de kinderen om hen heen.

De fotoserie is in Zuid-Afrika gemaakt. Hoe ben je hier terecht gekomen?
In 1999 ben ik voor het eerst in Zuid-Afrika geweest. Ik was toen op reis met een theatergroep waar ik op dat moment een theaterstuk voor produceerde. Deze theatergroep was uitgenodigd om op te treden tijdens het Arts Alive Festival. De week dat ik daar met hen heb doorgebracht heeft tot op de dag van vandaag een grote indruk op mij achtergelaten. Ik was groot, blond en ik sprak de taal van de apartheid; daardoor voelde ik mij buitengewoon aanwezig.

Twee jaar geleden kwam ik in contact met een theatergezelschap uit Noord Holland. Zij waren van plan om een co-productie te maken met Nederlandse en Zuid-Afrikaanse acteurs. Deze theatervoorstelling zou worden uitgevoerd op het platteland in de Oost-Kaap. De thematieken van het toneelstuk waren de verhoudingen van de huidige jeugd met hun familie en hoe zij zelf in het leven staan. Meteen werd ik nieuwsgierig naar wat voor verhaal ik daar op het platteland aan zou kunnen treffen.

© Carla Kogelman

© Carla Kogelman

Wat is de gedachte geweest achter het ontstaan van de fotoserie ‘I am South Africa’?
In eerste instantie zouden wij in een Art Center in de Oost-Kaap verblijven, op het platteland. Op het laatste moment ging dit niet door en de theatergroep besloot om in een resort te resideren. Zelf kwam ik een week later aan in Oost-Kaap; het resort was voor mij niet interessant. Om die reden ben ik vertrokken naar een plaatsje dat nog ongeveer twee uur rijden was vanaf het resort. Hier verbleef ik in een lokale bed & breakfast op het platteland zodat ik het plattelandsleven van Zuid-Afrika kon ervaren in plaats van op een afgesloten resort vast te zitten.

In de buurt van mijn bed & breakfast stonden meerdere scholen. Ik ben op verschillende dagen naar de scholen geweest. Hier heb ik de kinderen die voorkomen in mijn fotoserie ‘I am South Africa’ ontmoet. Wat mij aanspoorde om een fotoserie te maken van deze kinderen en hun leefomgeving was de manier waarop de mensen in deze buurt hun eigen leven in de hand nemen.

© Carla Kogelman

Waarom heb je ervoor gekozen om voornamelijk de kinderen van Zuid-Afrika te fotograferen?
Ik begon mijn carrière als een groepsleider voor kinderen. Het werken met theater en kinderen lijken op de een of andere manier vaak samen te komen in mijn fotografie. Ik vind het belangrijk om mijn achtergrond daarin niet te verloochenen. Kinderen intrigeren mij; ze zijn origineel, oorspronkelijk en onaangepast. In mijn fotografie zoek ik naar beelden die niet geposeerd zijn. Ik vind daarom mijn documentair werk interessanter; deze beelden zijn veel geloofwaardiger. Eveneens ben ik in mijn fotografie vaak opzoek naar beweging, vitaliteit en veerkracht. Wanneer ik kinderen fotografeer merk ik dat deze begrippen veel sterker terug komen in mijn beeld.

© Carla Kogelman

Je fotografeert kinderen op school en kinderen spelend met een pistool. Kun je iets meer vertellen over dit contrast?
De kinderen op deze foto waren aan het spelen bij een arts centre. Een van hen richtte het pistool op mij en dit heb ik toen vastgelegd op beeld. Ik was teleurgesteld met de situatie die ik aantrof. Er was veel alcoholisme, armoede en de kinderen kregen weinig onderwijs ondanks de aanwezigheid van de scholen. Er hing een lakse mentaliteit; leraren kwamen vaak niet opdagen en wanneer het regende bleven mensen vaak thuis omdat ze niet nat wilden worden. De kinderen waren enorm enthousiast, maar ze konden dit enthousiasme nergens in kwijt. Ik vind dit ontzettend jammer. De basis van een goed leven wordt bepaald door de manier waarop we met onze kinderen omgaan en hoe we hen stimuleren en inspireren. Een creatieve jeugd is van essentieel belang voor groei en ontwikkeling. Zodat zij niet in dezelfde (hopeloze) situatie terecht komen, maar een verandering teweeg kunnen brengen.

Het gebied waar deze scholen stonden heeft lange tijd onder het witte regiem geleefd. Ze hebben zich jarenlang laten vertellen wat ze moesten doen en hebben zich heel lang niet in een situatie bevonden waar zelfbeschikking was, waar ze hun eigen leven konden inrichten, hun eigen beslissingen konden maken en zelf konden creëren. Na het afschaffen van de apartheid ontstond er een nieuwe situatie. Zelf handelen, zelf denken en zelf creëren. Niet iedereen kan dat of doet dat. Sommigen vertoonden hierdoor een fatalistische houding. Toch was er ook een positieve kant: er was een dorpje een stuk verderop, genaamd Bell, wat wel het heft in eigen hand had genomen. Ze waren niet aan het wachten op de overheid maar bouwden zelf de school en namen zelf het personeel aan. Een groot contrast. De oorzaak van dit contrast is de mentaliteit van de mens. Maar hoe kweek je mentaliteit?

© Carla Kogelman

Je wilt een verhaal vertellen met een open einde, hoop en creativiteit. Hoe zien wij dit terug in de beelden?
In mijn fotografie ben ik altijd opzoek naar een positieve inslag. Ik vind het belangrijk om niet te oordelen, maar juist een open blik te hebben en nieuw inzicht te geven. De reden dat ik met deze fotoserie een open einde heb gehouden is omdat ik hoop dat de kinderen die in de beelden voorkomen de kans zien om zich te redden uit de situatie waar zij zich momenteel in vinden. Ik vind het daarom heel eng om bijvoorbeeld het beeld waarin het jongetje het pistool op mij gericht heeft als laatste te gebruiken. Het geeft meteen een negatief einde en daarmee verander je de wereld niet.

Wil je deze serie nog bezichtigen? Dat kan! Vanaf 4 november wordt haar werk tentoongesteld in de Krakeling in Amsterdam.

carlakogelman.nl

krakeling.nl

festival-photoreporter.fr

De fotoserie kwam tot stand dankzij een bijdrage van Festival Photoreporter en Baie de St. Brieuc, Frankrijk.


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more