Dennis Duijnhouwer 21 juli, 14 — interview

Fotografieplatform ED Amsterdam legt al jaren de straten van Amsterdam vast, analoog. Dennis Duijnhouwer is onderdeel van de harde kern van deze groep straatfotografen. New Dawn wilde weten wat hij doet, waarom hij begonnen is met fotografie en wat zijn band is met analoog fotograferen. In het hoofdkwartier van ED Amsterdam, schoven we bij hem aan.

© Dennis Duijnhouwer

Hoi Dennis, waar en wanneer ben je geboren en waarom ben je begonnen met fotograferen?

Ik ben geboren in Gorinchem in 1975 en ben eigenlijk pas laat begonnen met fotografie; toen ik 24 of 25 was. Eén van de redenen waarom ik er mee begon, was dat ik tot die tijd een nogal avontuurlijk bestaan had. Toen ik vanuit Californië naar Nederland kwam had ik allemaal grootse verhalen die niemand echt geloofde. Ik had geen bewijs en dacht toen: als ik nou allemaal avonturen beleef kan ik het maar beter ook meteen vastleggen. Tot dat moment had ik helemaal geen interesse in fotografie. Ik vond het zelfs een beetje gênant; die mensen die in hun DOKA een beetje plaatjes zaten te printen. Maar na twee rolletjes geschoten te hebben was ik meteen helemaal verkocht en binnen een maand stond ik zelf in de DOKA 'gênant' te zijn.

© Dennis Duijnhouwer

© Dennis Duijnhouwer

Waardoor werd je dan ineens zo gegrepen door fotografie?

Ik kwam er eigenlijk achter dat ik helemaal niet functioneerde als burger en geen skills had om iets te bereiken. Maar na die twee rolletjes, dacht ik: dit kan ik. Dat snelle reageren, impulsief zijn, dat is heel erg wie ik ben. Ook was ik schaamtelozer met de camera, ik kon makkelijker over drempels heen. Ik woonde toen bij m'n moeder in de kelder in Gorinchem en pakte dan de trein naar Rotterdam, ging daar fotograferen. 's Nachts stond ik dan de hele nacht in de kelder de foto's af te drukken. Ik denk dat het analoge proces mij er helemaal in heeft gezogen, daarom wil ik daar ook nooit afscheid van nemen, daaruit is mijn passie voor fotografie ontstaan. Ik ben geen purist maar uiteindelijk vond ik iets dat heel goed werkte voor mij. Een bepaald soort film, een bepaalde camera en een workflow waarmee ik dingen maakte waar ik blij mee was. Digitaal schieten grijpt mij veel minder.

© Dennis Duijnhouwer

© Dennis Duijnhouwer

© Dennis Duijnhouwer

Op jouw website staan veel rebelse/anarchistische foto's, maar je reisfotografie is veel subtieler, zijn dat echt twee kanten van je?

Mensenzeggen altijd dat m'n werk rauw is. Ondanks dat dit deels waar is, moeten foto's voor mij ook altijd poëtisch zijn. In het begin van m'n carrière heb ik veel in het Amsterdamse nachtleven gefotografeerd. De art-director van een destijds heel vet blad, Rails, zei toen tegen mij dat die foto's hem eigenlijk niks interesseerde, maar dat hij mij wel een goede fotograaf vond. Hij heeft mij toen op allemaal reizen gestuurd waar ik anders ging fotograferen. Nu komen die twee werelden dichter bij elkaar, maar vroeger waren mijn reisfoto's en de foto's uit Amsterdam inderdaad letterlijk twee andere werelden.

© Dennis Duijnhouwer

© Dennis Duijnhouwer

Voor de film “Rabat” heb je ook een serie gemaakt. Eigenlijk zijn de film en jouw serie twee heel verschillende dingen, waarom heb je dat zo gedaan?

Ik heb best een specifieke stijl en houd die ook graag aan bij werk in opdracht. Het concept is voor mij altijd dat ik ergens ben met m'n camera en foto’s maak. Of iemand mij nou vraagt om dat te doen of niet. Bij “Rabat” wilde ik een groter verhaal vertellen dan ik kon doen met alleen maar backstage foto's. Ik was nooit op die plekken geweest als ik niet mee gevraagd was. Het werk zou sowieso al over “Rabat” gaan, dus stond ik mijzelf toe soms een straat verder van de set te lopen. Achteraf heb ik best veel gezeur gehad met de manier waarop ik het project heb aangepakt. Ik kon de rolletjes pas thuis ontwikkelen dus het was voor iedereen -inclusief mijzelf- een verrassing wat eruit zou komen. Omdat ik niks terug kon zien, heb ik heel erg vastgehouden aan mijn eigen idee en ben ik halverwege niet toch foto's meer in dienst van de film gaan maken. Uiteindelijk was iedereen gelukkig heel blij met het resultaat.

© Dennis Duijnhouwer

Zijn jouw thema's door de jaren heen veranderd?

Ja, vroeger deed ik veel fotografie in het uitgaansleven. Tegenwoordig lopen er op elk feest drie fotografen. Ik geloof dat het Martin Parr was die zei dat als je jezelf documentair fotograaf wilt noemen, je iets moet fotograferen dat anderen nog niet hebben gefotografeerd. Daarom kom ik uiteindelijk uit bij ogenschijnlijk rare thema's als graffiti tags, of nepplanten in 'Never Wither'. Ik focus mij nu op kleinere dingen. Ik vind het belangrijk om werk te maken dat iets met mijn tijd te maken heeft. Dat mensen bij mijn werk denken: 'Jezus, wat gek dat het toen zo was'. Dat is overigens niet waarom ik analoog fotografeer, dat is alleen maar een vorm. Ik vind het juist niet gaaf als je aan de foto zelf kan zien wanneer hij is gemaakt. Digitale fotografie is nog steeds aan verandering onderhevig. Je kan aan digitale foto's van 10 jaar geleden zien dat het een oude foto is, omdat de kwaliteit slecht is. Bij analoge foto's kan je alleen zien aan wat er op de foto staat wanneer hij ongeveer gemaakt is. Dat vind ik veel interessanter.

© Dennis Duijnhouwer

En welke camera gebruik je dan?

Een Contax G2. Ik schoot daar 1 rolletje mee en wist toen dat die camera gemaakt was voor mij. De flitser die dichtbij de lens zit, de Zeiss lens en de autofocus maken deze camera de beste keus. Ik ben half blind, dus heb vooral dat laatste ook echt nodig. Met uitgaan neem ik altijd een Yashica mee, die zijn wat goedkoper en kleiner. Dat bleek ook een goed idee, want ik heb inmiddels al 11 Yashica's kapot gemaakt. Ze worden alleen wel steeds duurder, omdat de nieuwe generatie fotografen analoog ook heeft ontdekt. Ik heb altijd al gedacht dat dit zou gebeuren en vind het cool om te zien. Ik vind het echt jammer dat iedereen maar met een Canon 5D fotografeert – dat doe ik zelf trouwens ook als ik digitaal fotografeer -maar alle foto's zien er hetzelfde uit. Met analoge camera's heeft iedereen zijn eigen proces, zijn eigen look wat dus veel persoonlijker is. Hopelijk blijven we nog heel lang analoog fotograferen, anders vind ik er niks meer aan.


Ibasho Gallery presenteert: Tea Ceremony And Flower Arrangement - Max Pinckers in dialoog met Werner Bischof event — 1 mei

Het beeld van Japan, verzadigd door clichés van een ondoordringbare en technologisch geavanceerde eilandnatie met zeer gedefinieerde culturele onderwerpen - zoals...

↠ read more

Kahmann Gallery presenteert: Marvin Newman in 5&33 Gallery event — 1 mei

In de jaren vijftig, een tijd waarin bijna alle kunstfotografen in zwart en wit werkten, durfden maar een paar pioniers met kleur te experimenteren. Een van hen was Marvin Newman...

↠ read more

OPEN CALL: NEW DUTCH TALENT event — 1 mei

GUP Magazine presenteert vol trots de achtste editie van New Dutch Photography Talent: New 2019. Deze toonaangevende publicatie introduceert ieder jaar de 100 beste nieuwe...

↠ read more

Melkweg Expo presenteert: metamorphosis - Lois Cohen & Indiana Roma Voss event — 26 april

Fotograaf Lois Cohen en stylist Indiana Roma Voss exposeren van 19 mei tot 10 juni ‘Metamorphosis’ in Melkweg Expo. Twaalf vrouwelijke iconen uit religie tot...

↠ read more

Adrien Lacheré - Memento Bangkok portfolio — 26 april

Adrien Lacheré (b.1988, FR) ontwikkelde zijn passie voor de fotografie tijdens zijn studies economie, hij maakte zijn eerste fotoreeksen in het dagelijkse...

↠ read more

Ronin - Tales of Solitude portfolio — 24 april

De werken van Ronin (b. 1978, based in NL) variëren van geënsceneerde scènes in nachtlandschappen tot intieme ontmoetingen in barre omstandigheden. We...

↠ read more

Stadsarchief Amsterdam presenteert: Dolf Toussaint event — 24 april

De Amsterdamse fotograaf Dolf Toussaint (1924-2017) zwierf vanaf de jaren zestig met zijn camera door de straten van Amsterdam en bracht de inwoners op sprekende wijze in beeld....

↠ read more

Viktor Van Hoof - Som Wansodany, movie super star was killed portfolio — 24 april

In de jaren ‘60 werd de eerste Cambodjaanse film geproduceerd, groeide het aantal studio’s fenomenaal en kenden de Khmer films een groot succes. Mensen gingen...

↠ read more

Instagram Takeover - Sam Gregg portfolio — 23 april

"Napels zien en sterven," vertelde Johann Wolfgang Von Goethe van Faus Italian Journey in 1786. Tegenwoordig is de uitdrukking een ironische verwijzing geworden naar de...

↠ read more

Kiekie - Olympisch Young Talent event — 18 april

Ook in 2018 gaat KIEKIE voor Olympus Nederland op zoek naar nieuw, jong talent! Met als doel om je uiteindelijk door te ontwikkelen als Olympus Visionary. Als Olympus Visionary...

↠ read more