Dennis Duijnhouwer 21 juli, 14 — interview

Fotografieplatform ED Amsterdam legt al jaren de straten van Amsterdam vast, analoog. Dennis Duijnhouwer is onderdeel van de harde kern van deze groep straatfotografen. New Dawn wilde weten wat hij doet, waarom hij begonnen is met fotografie en wat zijn band is met analoog fotograferen. In het hoofdkwartier van ED Amsterdam, schoven we bij hem aan.

© Dennis Duijnhouwer

Hoi Dennis, waar en wanneer ben je geboren en waarom ben je begonnen met fotograferen?

Ik ben geboren in Gorinchem in 1975 en ben eigenlijk pas laat begonnen met fotografie; toen ik 24 of 25 was. Eén van de redenen waarom ik er mee begon, was dat ik tot die tijd een nogal avontuurlijk bestaan had. Toen ik vanuit Californië naar Nederland kwam had ik allemaal grootse verhalen die niemand echt geloofde. Ik had geen bewijs en dacht toen: als ik nou allemaal avonturen beleef kan ik het maar beter ook meteen vastleggen. Tot dat moment had ik helemaal geen interesse in fotografie. Ik vond het zelfs een beetje gênant; die mensen die in hun DOKA een beetje plaatjes zaten te printen. Maar na twee rolletjes geschoten te hebben was ik meteen helemaal verkocht en binnen een maand stond ik zelf in de DOKA 'gênant' te zijn.

© Dennis Duijnhouwer

© Dennis Duijnhouwer

Waardoor werd je dan ineens zo gegrepen door fotografie?

Ik kwam er eigenlijk achter dat ik helemaal niet functioneerde als burger en geen skills had om iets te bereiken. Maar na die twee rolletjes, dacht ik: dit kan ik. Dat snelle reageren, impulsief zijn, dat is heel erg wie ik ben. Ook was ik schaamtelozer met de camera, ik kon makkelijker over drempels heen. Ik woonde toen bij m'n moeder in de kelder in Gorinchem en pakte dan de trein naar Rotterdam, ging daar fotograferen. 's Nachts stond ik dan de hele nacht in de kelder de foto's af te drukken. Ik denk dat het analoge proces mij er helemaal in heeft gezogen, daarom wil ik daar ook nooit afscheid van nemen, daaruit is mijn passie voor fotografie ontstaan. Ik ben geen purist maar uiteindelijk vond ik iets dat heel goed werkte voor mij. Een bepaald soort film, een bepaalde camera en een workflow waarmee ik dingen maakte waar ik blij mee was. Digitaal schieten grijpt mij veel minder.

© Dennis Duijnhouwer

© Dennis Duijnhouwer

© Dennis Duijnhouwer

Op jouw website staan veel rebelse/anarchistische foto's, maar je reisfotografie is veel subtieler, zijn dat echt twee kanten van je?

Mensenzeggen altijd dat m'n werk rauw is. Ondanks dat dit deels waar is, moeten foto's voor mij ook altijd poëtisch zijn. In het begin van m'n carrière heb ik veel in het Amsterdamse nachtleven gefotografeerd. De art-director van een destijds heel vet blad, Rails, zei toen tegen mij dat die foto's hem eigenlijk niks interesseerde, maar dat hij mij wel een goede fotograaf vond. Hij heeft mij toen op allemaal reizen gestuurd waar ik anders ging fotograferen. Nu komen die twee werelden dichter bij elkaar, maar vroeger waren mijn reisfoto's en de foto's uit Amsterdam inderdaad letterlijk twee andere werelden.

© Dennis Duijnhouwer

© Dennis Duijnhouwer

Voor de film “Rabat” heb je ook een serie gemaakt. Eigenlijk zijn de film en jouw serie twee heel verschillende dingen, waarom heb je dat zo gedaan?

Ik heb best een specifieke stijl en houd die ook graag aan bij werk in opdracht. Het concept is voor mij altijd dat ik ergens ben met m'n camera en foto’s maak. Of iemand mij nou vraagt om dat te doen of niet. Bij “Rabat” wilde ik een groter verhaal vertellen dan ik kon doen met alleen maar backstage foto's. Ik was nooit op die plekken geweest als ik niet mee gevraagd was. Het werk zou sowieso al over “Rabat” gaan, dus stond ik mijzelf toe soms een straat verder van de set te lopen. Achteraf heb ik best veel gezeur gehad met de manier waarop ik het project heb aangepakt. Ik kon de rolletjes pas thuis ontwikkelen dus het was voor iedereen -inclusief mijzelf- een verrassing wat eruit zou komen. Omdat ik niks terug kon zien, heb ik heel erg vastgehouden aan mijn eigen idee en ben ik halverwege niet toch foto's meer in dienst van de film gaan maken. Uiteindelijk was iedereen gelukkig heel blij met het resultaat.

© Dennis Duijnhouwer

Zijn jouw thema's door de jaren heen veranderd?

Ja, vroeger deed ik veel fotografie in het uitgaansleven. Tegenwoordig lopen er op elk feest drie fotografen. Ik geloof dat het Martin Parr was die zei dat als je jezelf documentair fotograaf wilt noemen, je iets moet fotograferen dat anderen nog niet hebben gefotografeerd. Daarom kom ik uiteindelijk uit bij ogenschijnlijk rare thema's als graffiti tags, of nepplanten in 'Never Wither'. Ik focus mij nu op kleinere dingen. Ik vind het belangrijk om werk te maken dat iets met mijn tijd te maken heeft. Dat mensen bij mijn werk denken: 'Jezus, wat gek dat het toen zo was'. Dat is overigens niet waarom ik analoog fotografeer, dat is alleen maar een vorm. Ik vind het juist niet gaaf als je aan de foto zelf kan zien wanneer hij is gemaakt. Digitale fotografie is nog steeds aan verandering onderhevig. Je kan aan digitale foto's van 10 jaar geleden zien dat het een oude foto is, omdat de kwaliteit slecht is. Bij analoge foto's kan je alleen zien aan wat er op de foto staat wanneer hij ongeveer gemaakt is. Dat vind ik veel interessanter.

© Dennis Duijnhouwer

En welke camera gebruik je dan?

Een Contax G2. Ik schoot daar 1 rolletje mee en wist toen dat die camera gemaakt was voor mij. De flitser die dichtbij de lens zit, de Zeiss lens en de autofocus maken deze camera de beste keus. Ik ben half blind, dus heb vooral dat laatste ook echt nodig. Met uitgaan neem ik altijd een Yashica mee, die zijn wat goedkoper en kleiner. Dat bleek ook een goed idee, want ik heb inmiddels al 11 Yashica's kapot gemaakt. Ze worden alleen wel steeds duurder, omdat de nieuwe generatie fotografen analoog ook heeft ontdekt. Ik heb altijd al gedacht dat dit zou gebeuren en vind het cool om te zien. Ik vind het echt jammer dat iedereen maar met een Canon 5D fotografeert – dat doe ik zelf trouwens ook als ik digitaal fotografeer -maar alle foto's zien er hetzelfde uit. Met analoge camera's heeft iedereen zijn eigen proces, zijn eigen look wat dus veel persoonlijker is. Hopelijk blijven we nog heel lang analoog fotograferen, anders vind ik er niks meer aan.


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more