Desiré van den Berg wil mensen raken met haar fotografie 27 augustus, 15 — interview

Dat ze een studie heeft gedaan die niets met fotografie te maken heeft, houdt Desiré van den Berg (1991) niet tegen om er lustig op los te schieten. Ze kocht een goede camera toen ze na haar 18e verjaardag op reis ging naar Azië, raakte daar verslaafd aan fotografie en is sindsdien niet meer gestopt. Minderheidsgroepen en subculturen spreken haar aan, en ze hoopt via foto’s meer bewustzijn te creëren bij mensen. De komende 10 dagen zal ze een mengelmoes aan beelden van haar reizen met ons delen tijdens haar#instagramtakeover, volg haar hier.

© Desiré van den Berg

Wat fotografeer je nou het liefst?
Ik houd heel erg van documentair werk, waarin culturen en subculturen centraal staan. Ik fotografeer het liefst mensen, maar ook de omgevingen die op hen van invloed zijn. Ik kies altijd voor onderwerpen die mij zelf heel erg interesseren en waar ik nieuwsgierig naar ben, omdat ik er bijvoorbeeld nog te weinig vanaf weet. Met behulp van mijn camera hoop ik dan meer over dat onderwerp te weten te komen.

© Desiré van den Berg

Fotografie om de wereld te ontdekken dus?
Ja, zeker weten. Het is ook een soort excuus om zo ver mogelijk van huis te gaan, waar de prikkels vaak het grootst zijn. Toch merk ik dat mijn focus inmiddels aan het verschuiven is naar dichter bij huis. Als je veel en lang in vreemde omgevingen bent, ga je thuis met andere ogen kijken. Dingen die voorheen heel vanzelfsprekend leken, zijn dat ineens niet meer. Zo’n nieuwe blik werkt heel inspirerend en ik wil gaan proberen dat te gebruiken als uitgangspunt voor opkomende projecten.

© Desiré van den Berg

Hoe vind je de juiste balans tussen spontaniteit en controle in een documentaire foto?
Ik heb graag zo min mogelijk controle over de situatie die ik vastleg. Ik gooi mezelf het liefst ergens middenin en de grootste en mooiste uitdaging aan mijn werk is om daar dan iets van te maken.

Als fotograaf loop ik het liefst met een soort onzichtbaarheidsmantel rond. Natuurlijk merken mensen je uiteindelijk wel op en kijken ze misschien recht in je lens, maar dat is onvermijdelijk. Je aanwezigheid is automatisch van invloed en dat hoeft ook niet uit te maken. Sinds een jaartje ben ik overigens pas echt met portretfotografie bezig, en ik merk dat ik ook dan op die manier te werk ga. Ik praat dan zoveel mogelijk met mijn onderwerpen om een ontspannen sfeer te kweken. In het beste geval vergeet men dan de camera en kan ik mensen toch op een klein onbewaakt moment vastleggen. Ik voel me er niet lekker bij als ik de boel moet dirigeren. Voor mij zit die controle hem in de keuze van het moment dat het uiteindelijke beeld bepaalt.

© Desiré van den Berg

Benader je in je documentaire werk ook onderwerpen door met ze te praten?
Meestal gaat het andersom. Eerst puur op mijn gevoel schieten, en dan vervolgens erachter komen wat ik precies geschoten heb en in hoeverre het beeld in harmonie of contrast is met de oppervlakte. Praten met mensen is wel een groot onderdeel van wat ik doe. Ik vind het een van de meest interessante kanten van het werk. Een foto neemt zoveel toe in waarde als ik het verhaal erachter weet en dat ik doormiddel van fotografie het met anderen kan delen. Voor mij is fotograferen niet zozeer creëren, maar meer echt observeren.

© Desiré van den Berg

Hoe kom je aan al die interessante onderwerpen die je fotografeert?
Ik weet heel goed wat me interesseert. Ik ben een vrij gerichte nieuwsjunkie, ik lees veel artikelen over bepaalde onderwerpen, en ik heb nogal een sterke mening. Soms is dat een mening die net even tegen de massa ingaat. In mijn foto’s probeer ik dan die andere kant te belichten van een verhaal. Het kan cliché klinken, maar door middel van fotoseries hoop ik echt een soort extra besef aan te wakkeren bij kijkers. Ik kan zelf altijd ontzettend geraakt of geroerd worden door beeld. Nu ik begin door te krijgen dat ik dit misschien zelf ook kan veroorzaken bij andere mensen, heb ik dit als een soort ultiem doel gesteld voor mezelf. Mensen mogen een gedachte best mee naar bed nemen en ervan wakker liggen.

© Desiré van den Berg

Veel van je werk is in China gemaakt, heeft dit land een speciale aantrekking op jou?
Ik heb toevallig door omstandigheden tot nu toe veel tijd in Azië doorgebracht. Ik vind China inderdaad ontzettend fascinerend. Ik ken geen samenleving dat zo recht tegenover de onze staat. Wat daar als vanzelfsprekend kan worden beschouwd, is misschien voor ons de omgekeerde wereld. En andersom precies hetzelfde. China haalt me compleet uit m’n comfort zone. Die ongemakkelijkheid is confronterend en zet me aan het denken. Wat is precies “normaal”? En wie bepaalt dat? Mijn voorkeur ligt overigens niet per se bij Azië hoor, ik wil heel graag ook andere continenten gaan ontdekken. Zoals het Midden-Oosten of Afrika.

© Desiré van den Berg

Is er iets wat je altijd zal bijblijven?
Toen ik in Hongkong woonde, raakte ik bevriend met een jongen die al zijn hele leven daar woonde. Na een paar maanden toen we een vertrouwelijke band hadden opgebouwd, werd ik uitgenodigd bij zijn ouderlijk huis waar hij is opgegroeid. Ik ben daar ontzettend geschrokken. Je zou het van de buitenkant nooit hebben gemerkt, maar hij heeft een vreselijke jeugd gehad. Het hele gezin woonde op enkele vierkante meters, amper ramen, en omringd door vieze natte, betonnen muren.

Het drong even heel erg tot me door hoe oneerlijk het verdeeld is in de wereld. Je kiest niet waar je geboren wordt en in welke omstandigheden je opgroeit. Dat wéét je wel, maar zie het maar eens te beseffen. Ik ben snel heel erg betrokken bij verhalen, misschien wel te sterk. M’n vrienden en familie zeggen dat dit een van de kwaliteiten is die je terugziet in mijn werk. Maar ik denk niet dat het op professioneel vlak een goed idee is als ik steeds een paar dagen van slag ben, nadat iemand mij zijn verhaal heeft verteld. Daar moet ik nog een balans in zien te vinden, ik mag best ietsje meer emotionele afstand leren creëren.

© Desiré van den Berg

Je bent best vaak alleen in het buitenland; ben je nooit eenzaam?
Nee, nooit. Ik vind het heerlijk om alleen te reizen. Ik heb dan mentaal en fysiek de ruimte om me helemaal in onderwerpen te storten. Eenzaam voel ik me nooit. Als je alleen reist ontmoet je juist ontzettend veel nieuwe mensen. Dat is een van de allermooiste dingen. Je maakt zoveel nieuwe vrienden als je op reis bent. Werkelijk alleen, ben je maar zelden.

© Desiré van den Berg

Tekst door Isabeau van Halm

bergdotjpeg.com

instagram.com/newdawnpaper


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more