Desiré van den Berg wil mensen raken met haar fotografie 27 augustus, 15 — interview

Dat ze een studie heeft gedaan die niets met fotografie te maken heeft, houdt Desiré van den Berg (1991) niet tegen om er lustig op los te schieten. Ze kocht een goede camera toen ze na haar 18e verjaardag op reis ging naar Azië, raakte daar verslaafd aan fotografie en is sindsdien niet meer gestopt. Minderheidsgroepen en subculturen spreken haar aan, en ze hoopt via foto’s meer bewustzijn te creëren bij mensen. De komende 10 dagen zal ze een mengelmoes aan beelden van haar reizen met ons delen tijdens haar#instagramtakeover, volg haar hier.

© Desiré van den Berg

Wat fotografeer je nou het liefst?
Ik houd heel erg van documentair werk, waarin culturen en subculturen centraal staan. Ik fotografeer het liefst mensen, maar ook de omgevingen die op hen van invloed zijn. Ik kies altijd voor onderwerpen die mij zelf heel erg interesseren en waar ik nieuwsgierig naar ben, omdat ik er bijvoorbeeld nog te weinig vanaf weet. Met behulp van mijn camera hoop ik dan meer over dat onderwerp te weten te komen.

© Desiré van den Berg

Fotografie om de wereld te ontdekken dus?
Ja, zeker weten. Het is ook een soort excuus om zo ver mogelijk van huis te gaan, waar de prikkels vaak het grootst zijn. Toch merk ik dat mijn focus inmiddels aan het verschuiven is naar dichter bij huis. Als je veel en lang in vreemde omgevingen bent, ga je thuis met andere ogen kijken. Dingen die voorheen heel vanzelfsprekend leken, zijn dat ineens niet meer. Zo’n nieuwe blik werkt heel inspirerend en ik wil gaan proberen dat te gebruiken als uitgangspunt voor opkomende projecten.

© Desiré van den Berg

Hoe vind je de juiste balans tussen spontaniteit en controle in een documentaire foto?
Ik heb graag zo min mogelijk controle over de situatie die ik vastleg. Ik gooi mezelf het liefst ergens middenin en de grootste en mooiste uitdaging aan mijn werk is om daar dan iets van te maken.

Als fotograaf loop ik het liefst met een soort onzichtbaarheidsmantel rond. Natuurlijk merken mensen je uiteindelijk wel op en kijken ze misschien recht in je lens, maar dat is onvermijdelijk. Je aanwezigheid is automatisch van invloed en dat hoeft ook niet uit te maken. Sinds een jaartje ben ik overigens pas echt met portretfotografie bezig, en ik merk dat ik ook dan op die manier te werk ga. Ik praat dan zoveel mogelijk met mijn onderwerpen om een ontspannen sfeer te kweken. In het beste geval vergeet men dan de camera en kan ik mensen toch op een klein onbewaakt moment vastleggen. Ik voel me er niet lekker bij als ik de boel moet dirigeren. Voor mij zit die controle hem in de keuze van het moment dat het uiteindelijke beeld bepaalt.

© Desiré van den Berg

Benader je in je documentaire werk ook onderwerpen door met ze te praten?
Meestal gaat het andersom. Eerst puur op mijn gevoel schieten, en dan vervolgens erachter komen wat ik precies geschoten heb en in hoeverre het beeld in harmonie of contrast is met de oppervlakte. Praten met mensen is wel een groot onderdeel van wat ik doe. Ik vind het een van de meest interessante kanten van het werk. Een foto neemt zoveel toe in waarde als ik het verhaal erachter weet en dat ik doormiddel van fotografie het met anderen kan delen. Voor mij is fotograferen niet zozeer creëren, maar meer echt observeren.

© Desiré van den Berg

Hoe kom je aan al die interessante onderwerpen die je fotografeert?
Ik weet heel goed wat me interesseert. Ik ben een vrij gerichte nieuwsjunkie, ik lees veel artikelen over bepaalde onderwerpen, en ik heb nogal een sterke mening. Soms is dat een mening die net even tegen de massa ingaat. In mijn foto’s probeer ik dan die andere kant te belichten van een verhaal. Het kan cliché klinken, maar door middel van fotoseries hoop ik echt een soort extra besef aan te wakkeren bij kijkers. Ik kan zelf altijd ontzettend geraakt of geroerd worden door beeld. Nu ik begin door te krijgen dat ik dit misschien zelf ook kan veroorzaken bij andere mensen, heb ik dit als een soort ultiem doel gesteld voor mezelf. Mensen mogen een gedachte best mee naar bed nemen en ervan wakker liggen.

© Desiré van den Berg

Veel van je werk is in China gemaakt, heeft dit land een speciale aantrekking op jou?
Ik heb toevallig door omstandigheden tot nu toe veel tijd in Azië doorgebracht. Ik vind China inderdaad ontzettend fascinerend. Ik ken geen samenleving dat zo recht tegenover de onze staat. Wat daar als vanzelfsprekend kan worden beschouwd, is misschien voor ons de omgekeerde wereld. En andersom precies hetzelfde. China haalt me compleet uit m’n comfort zone. Die ongemakkelijkheid is confronterend en zet me aan het denken. Wat is precies “normaal”? En wie bepaalt dat? Mijn voorkeur ligt overigens niet per se bij Azië hoor, ik wil heel graag ook andere continenten gaan ontdekken. Zoals het Midden-Oosten of Afrika.

© Desiré van den Berg

Is er iets wat je altijd zal bijblijven?
Toen ik in Hongkong woonde, raakte ik bevriend met een jongen die al zijn hele leven daar woonde. Na een paar maanden toen we een vertrouwelijke band hadden opgebouwd, werd ik uitgenodigd bij zijn ouderlijk huis waar hij is opgegroeid. Ik ben daar ontzettend geschrokken. Je zou het van de buitenkant nooit hebben gemerkt, maar hij heeft een vreselijke jeugd gehad. Het hele gezin woonde op enkele vierkante meters, amper ramen, en omringd door vieze natte, betonnen muren.

Het drong even heel erg tot me door hoe oneerlijk het verdeeld is in de wereld. Je kiest niet waar je geboren wordt en in welke omstandigheden je opgroeit. Dat wéét je wel, maar zie het maar eens te beseffen. Ik ben snel heel erg betrokken bij verhalen, misschien wel te sterk. M’n vrienden en familie zeggen dat dit een van de kwaliteiten is die je terugziet in mijn werk. Maar ik denk niet dat het op professioneel vlak een goed idee is als ik steeds een paar dagen van slag ben, nadat iemand mij zijn verhaal heeft verteld. Daar moet ik nog een balans in zien te vinden, ik mag best ietsje meer emotionele afstand leren creëren.

© Desiré van den Berg

Je bent best vaak alleen in het buitenland; ben je nooit eenzaam?
Nee, nooit. Ik vind het heerlijk om alleen te reizen. Ik heb dan mentaal en fysiek de ruimte om me helemaal in onderwerpen te storten. Eenzaam voel ik me nooit. Als je alleen reist ontmoet je juist ontzettend veel nieuwe mensen. Dat is een van de allermooiste dingen. Je maakt zoveel nieuwe vrienden als je op reis bent. Werkelijk alleen, ben je maar zelden.

© Desiré van den Berg

Tekst door Isabeau van Halm

bergdotjpeg.com

instagram.com/newdawnpaper


Ibasho Gallery presenteert: Tea Ceremony And Flower Arrangement - Max Pinckers in dialoog met Werner Bischof event — 1 mei

Het beeld van Japan, verzadigd door clichés van een ondoordringbare en technologisch geavanceerde eilandnatie met zeer gedefinieerde culturele onderwerpen - zoals...

↠ read more

Kahmann Gallery presenteert: Marvin Newman in 5&33 Gallery event — 1 mei

In de jaren vijftig, een tijd waarin bijna alle kunstfotografen in zwart en wit werkten, durfden maar een paar pioniers met kleur te experimenteren. Een van hen was Marvin Newman...

↠ read more

OPEN CALL: NEW DUTCH TALENT event — 1 mei

GUP Magazine presenteert vol trots de achtste editie van New Dutch Photography Talent: New 2019. Deze toonaangevende publicatie introduceert ieder jaar de 100 beste nieuwe...

↠ read more

Melkweg Expo presenteert: metamorphosis - Lois Cohen & Indiana Roma Voss event — 26 april

Fotograaf Lois Cohen en stylist Indiana Roma Voss exposeren van 19 mei tot 10 juni ‘Metamorphosis’ in Melkweg Expo. Twaalf vrouwelijke iconen uit religie tot...

↠ read more

Adrien Lacheré - Memento Bangkok portfolio — 26 april

Adrien Lacheré (b.1988, FR) ontwikkelde zijn passie voor de fotografie tijdens zijn studies economie, hij maakte zijn eerste fotoreeksen in het dagelijkse...

↠ read more

Ronin - Tales of Solitude portfolio — 24 april

De werken van Ronin (b. 1978, based in NL) variëren van geënsceneerde scènes in nachtlandschappen tot intieme ontmoetingen in barre omstandigheden. We...

↠ read more

Stadsarchief Amsterdam presenteert: Dolf Toussaint event — 24 april

De Amsterdamse fotograaf Dolf Toussaint (1924-2017) zwierf vanaf de jaren zestig met zijn camera door de straten van Amsterdam en bracht de inwoners op sprekende wijze in beeld....

↠ read more

Viktor Van Hoof - Som Wansodany, movie super star was killed portfolio — 24 april

In de jaren ‘60 werd de eerste Cambodjaanse film geproduceerd, groeide het aantal studio’s fenomenaal en kenden de Khmer films een groot succes. Mensen gingen...

↠ read more

Instagram Takeover - Sam Gregg portfolio — 23 april

"Napels zien en sterven," vertelde Johann Wolfgang Von Goethe van Faus Italian Journey in 1786. Tegenwoordig is de uitdrukking een ironische verwijzing geworden naar de...

↠ read more

Kiekie - Olympisch Young Talent event — 18 april

Ook in 2018 gaat KIEKIE voor Olympus Nederland op zoek naar nieuw, jong talent! Met als doel om je uiteindelijk door te ontwikkelen als Olympus Visionary. Als Olympus Visionary...

↠ read more