Dood Noch Levend: Een Interview met Jean-François Lepage 29 mei, 15 — interview

Dood noch levend. Schijn noch werkelijkheid. Jean-François Lepage (1960) begeeft zich het liefst in de schemergebieden daartussen. Zijn werk, dat het midden houdt tussen fotografie en schilderen, mode en kunst, voert je mee in de bevreemdende werelden die hij droomt met zijn ogen open. New Dawn sprak hem naar aanleiding van zijn expositie RECYCLE (PRELUDE) die te zien zal zijn in The Ravestijn Gallery en waarvoor hij de foto's uit zijn archief opnieuw tot leven wekte.

© Jean-François Lepage

Kun je wat vertellen over je vroege jaren als fotograaf?
Mijn oom was art director bij de Franse Cosmopolitan, dus van jongs af ontmoette ik vele fotografen. Ik was echter meer gefascineerd door het werk van de klassieke straatfotografen, zoals Cartier Bresson, Eugene Smith, Robert Frank. Op mijn vijftiende reisde ik een tijd door Mexico en de Verenigde Staten en fotografeerde alles wat op mijn pad kwam. Na mijn terugkeer ben ik gaan werken als assistent van Duitse fotograaf, Lutzwinkel. Hij gaf me alle technische kennis en zelfvertrouwen. Na een jaar begon ik kleine reportages, portretten en stillevens te schieten voor een tijdschrift. Het was een bescheiden begin, maar beetje bij beetje werden mijn opdrachten groter.

© Jean-François Lepage

Je hebt de commerciële wereld gedurende dertien jaar de rug toegekeerd. Waarom was dit en hoe heeft dit je werk beïnvloed?
Ik was een jaar of 27 toen ik merkte dat veel van mijn foto's geweigerd werden door tijdschriften, omdat ik teveel de grenzen opzocht. Óf ik zou een stap terug moeten nemen en milder werk maken, óf iets heel anders proberen. Ik koos voor het tweede. In die tijd voelde ik me überhaupt sterk aangetrokken tot tekenen en schilderen en omdat ik mijn eerste kind kreeg, was het het perfecte moment voor een pauze. Ik was in de gelegenheid om afstand te nemen van mijn werk en zo een hoop inzicht te krijgen in mijn capaciteiten als fotograaf en als kunstenaar. Uiteindelijk ben ik teruggekeerd naar modefotografie, omdat ik het werken met mensen mistte. Maar anderhalf jaar geleden stopte ik opnieuw (lacht).

© Jean-François Lepage

En waarom was dat?
Voornamelijk omdat ik niet graag campagnes schiet. Ik wil vrij zijn. Van tijdschriften heb ik altijd alle vrijheid gekregen, maar campagnes zijn anders. Mijn manier van werken vraagt om een hoop spontaniteit en improvisatie en die ruimte krijg je van het reclamebureau niet. Ze zijn bang, weten het liefst van tevoren hoe het beeld eruit zal zien. Ik herontdekte mijn oude foto's, die maar lagen te slapen in het archief, en besloot ze opnieuw uit te vinden. De negatieven zijn rauw materiaal voor me; ik vind het heerlijk om hier direct op te werken, erop te tekenen, erin te snijden en graveren. Voorlopig wil ik uitsluitend zo werken. Ik voel voor het eerst in mijn leven de behoefte niet om te schieten.

© Jean-François Lepage

Je foto's bezitten een kenmerkende sfeer, een bevreemdend soort werkelijkheid. Op welke manier representeren jouw beelden je persoonlijkheid?
Ik heb momenteel twee jonge kinderen en hou van hun onbevangenheid, hun vermogen zich open te stellen en zich over te geven aan hun fantasie. Op diezelfde manier laat ik mijn verbeelding graag de vrije loop en laat ik een wereld zien die noch de realiteit, noch schijn is. Ik begeef me graag in dat schemergebied, het is de wereld van mijn dagdromen. Ik kan een uur in een stoel zitten en mezelf in een andere werkelijkheid projecteren. Het zit tussen het spelen van een videogame en het lezen van een boek in.

© Jean-François Lepage

Je werk is beïnvloedt door film, fantasy en science fiction. Wat zijn titels die een indruk op je hebben gemaakt?
Film is heel belangrijk geweest voor de constructie van mijn fotografisch oog. De klassiekers die ik als adolescent zag, met name de Amerikaanse westerns, zoals die van John Ford, zijn me altijd bijgebleven. De film die me een ware klap in mijn gezicht gaf, was La Passion de Jeanne d'Arc van Dreyer. Het was heel vreemd. In eerste instantie vond ik het helemaal niks, maar ik kreeg het maar niet uit mijn hoofd. Dit geldt trouwens ook voor de fotografie die me raakt. Het is meestal het werk dat ik eerst afkeur, maar waar ik vervolgens mijn ogen niet vanaf kan houden. Ik ben van nature langzaam en heb deze tijd nodig, om er uiteindelijk verliefd op te worden.

© Jean-François Lepage

In je werk herken ik de kunst van de surrealisten, de kubisten en Dada. Wat is je favoriete artistieke stroming?
Ik heb niet zozeer een favoriete stroming, maar de schilders die ik enorm waardeer zijn: Joan Miro, Paul Klee, Egon Schiele, Francis Bacon, Malevich, Kandinsky. Picasso's meesterwerk, Guernica (1937) vind ik misschien wel het beste schilderij ooit gemaakt. Een schilder die ik in het bijzonder waardeer is Velázquez. Hij was de eerste die van een vrij saai onderwerp, de Spaanse koninklijke familie, zo treffend het gevoel en hetgeen ze representeerden wist over te brengen, zonder te willen behagen. Ik hou van de bleke kleur van hun huid. Ze lijken levend noch dood, als zombies. Tegelijkertijd zijn ze heel echt, alsof ze elk moment uit hun lijst kunnen stappen.

© Jean-François Lepage

Is dat ook niet precies hoe je je eigen modellen graag weergeeft?
Absoluut. Het gaat bij mij altijd om dit 'ertussenin zijn'. De grote vragen die we hebben omtrent de dood vormen een belangrijk deel van mijn werk. Tussen mijn eerste en vierde was ik ernstig ziek; ik was er op zeker moment zo goed als geweest. Ik heb de dood dus al op jonge leeftijd leren accepteren. De dag dat we sterven houdt ons ons hele leven bezig. Maar laten we nu eens voorstellen dat de dood een persoon is, één die ons gezelschap houdt en waar we vrienden mee kunnen zijn. In gesprek te treden met de dood terwijl we nog bestaan, dat is nu juist wat het leven interessant maakt.

© Jean-François Lepage

Voor meer informatie over de tentoonstelling bij The Ravestijn Gallery.

Tekst door Misha Kruijswijk

moonlightzoo.com
theravestijngallery.com


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more