Het doorbreken van de mythe van perfectie: een interview met Dina Goldstein 14 oktober, 15 — interview

We leven in een maatschappij gefocust op perfectie. Sprookjesprinsessen en Barbiepoppen geven ons vanaf een jonge leeftijd een onrealistisch beeld van schoonheid en perfectie. Dina Goldstein fotografeert bekende sprookjesfiguren en poppen en creëerde voor deze karakters een alternatief en meer realistisch verhaal. In haar fotoseries probeert ze deze mythe van perfectie te verbreken. Haar tentoonstelling ‘In the dollhouse’ werd afgelopen zondag geopend in Rize Gallery in Amsterdam. Wij zochten haar op en mochten haar een aantal vragen stellen.

© Laura Andalou

Met je fotografie probeer je de mythe van perfectie te doorbreken. Wat is de reden hiervoor?
Onze samenleving is ontzettend gericht op schoonheid en perfectie. We willen een volmaakt lichaam, het perfecte huis en de perfecte vrienden. Dit willen we niet alleen voor een korte periode, maar het liefst voor altijd. Maar de waarheid is: perfectie is niet stabiel. Het is onmogelijk om ook maar iets op de hoogte van perfectie vast te houden. Eveneens is het een kwestie van verschillende perspectieven; de definitie van perfectie is heel subjectief en voor iedereen verschillend.

© Dina Goldstein

© Dina Goldstein

In je fotoserie ‘In the dollhouse’ heb je een van de meest krachtige symbolen uit de westerse cultuur gebruikt: Barbie en Ken, het geliefde en geïdealiseerde Amerikaanse koppel. Waarom heb je besloten om hen in je fotografie te gebruiken?
In de popcultuur hebben wij iconische figuren als Barbie en Ken die ons leiden naar de manier waarop wij vandaag de dag perfectie zien: ze zijn blond, lang en gebronsd. Al deze kenmerken zijn voor vele mensen in de westerse cultuur de definitie van perfectie. Vanaf een jonge leeftijd krijgen we met dit koppel te maken. Wanneer kinderen met deze poppen spelen creëren ze gefantaseerde levens voor hen, vergelijkbaar aan de perfecte verhalen uit sprookjes. Hierdoor wilde ik voor Barbie en Ken een alternatief verhaal verzinnen. Een verhaal zoals het zich in de realiteit zou kunnen afspelen.

Ik vond het interessant om Barbie en Ken als uitgangspunt te nemen, omdat Ken vrijwel altijd in de schaduw heeft gestaan van Barbie. Als reactie hierop begint Ken in mijn verhaal te rebelleren. Hij wil onderzoeken wie hij is. Zodoende komt Ken uit de kast en langzamerhand begint Barbie zich te realiseren dat hij niet meer van haar houdt zoals voorheen. Ze probeert hem terug te winnen, maar het is verloren moeite. In mijn fotografie ontstaat er een afstand tussen de twee. Ik vertel in beeld wat zijn werkelijke verlangens zijn. De dag na de poging van Barbie om Ken terug te winnen ontdekt Barbie dat Ken een affaire heeft met een man. De breakdown van Barbie volgt waarbij ze al haar haar afknipt en zich verkleed in het tenue van Ken in de hoop zich weer verbonden te voelen met hem. Hiermee wilde ik laten zien dat zelfs het meest perfecte koppel van Amerika niet perfect is.

© Dina Goldstein

© Dina Goldstein

© Dina Goldstein

Wat is jou mening over het feit dat Barbie als de representatie van ‘schoonheid’ wordt gezien en dat ze ons vanaf een jonge leeftijd leert dat schoonheid een moeten is om geluk en succes te krijgen in het leven?
Barbie en Ken zijn het symbool geworden voor schoonheid en perfectie. Binnen hun poppenhuis lijkt alles perfect, maar het is een onwerkelijk schoonheidsideaal en soms is dat gevaarlijk voor kinderen. Hierdoor leren ze niet om hun eigen schoonheid te waarderen. In mijn fotoserie ‘In the dollhouse’ wilde ik daarom juist laten zien dat zelfs het leven van Barbie geen perfectie kent. Een onderzoek door psychologen heeft ons laten zien dat wanneer kinderen volwassenen zijn geworden ze Barbie beginnen te haten. Uit reactie hierop trekken ze haar lichaamsdelen en hoofd eraf. Dit komt omdat zij zich beginnen te realiseren dat het uiterlijk van Barbie een irreëel schoonheidsideaal is.

© Dina Goldstein

© Dina Goldstein

Wie of wat zie jij als inspiratie voor je fotografie?
Mijn dochters zijn op de leeftijd dat ze met deze poppen spelen. Kinderen worden op deze leeftijd overspoelt met het ‘happily ever after’ verhaal. De boodschap in mijn fotografie is ook iets wat ik aan mijn dochters wil meegeven. Ik geloof dat er momenten in het leven zijn die voor even aanvoelen als een ‘happily ever after’, maar er zijn ook dieptepunten in het leven. Mijn dochters en de mensen in onze huidige maatschappij zijn daarom vaak een grote bron van inspiratie voor mij.

© Dina Goldstein

© Dina Goldstein

Je fotografeert altijd met een verhaal in je achterhoofd, waarom is dit zo belangrijk voor je?
Wanneer kinderen met deze poppen spelen creëren zij ook een verhaal. Dit wilde ik ook doen, maar dan een verhaal die de realiteit voorspiegelt. In mijn vorige projecten legde ik altijd een heel verhaal uit in één foto, zoals ik bijvoorbeeld heb gedaan bij mijn fotoserie ‘Fallen Princesses’. Deze foto’s worden tamelijk zwaar om naar te kijken omdat er zo veel informatie in verwerkt zit. ‘Inside the dollhouse’ bestaat uit een aantal foto’s die onderling een verhaal vertellen. Ik maak geen films, maar dit werkt als een soort storyboard voor mij.

Het werk ‘In the dollhouse’ is nog tot 1 november te bezichtigen in Rize Gallery Amsterdam.

Tekst door Laura de Jong

inthedollhouse.net
dinagoldstein.com
laura-andalou.blogspot.nl
rizegallery.com


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more