Julia Gunther is gefascineerd door het doorzettingsvermogen van de mensheid 19 juni, 15 — interview

Begin mei opende de tweede tentoonstelling van Julia Gunther bij de IHLIA in de OBA, dit is nog tot 19 juli te zien. Ditmaal toonde ze haar meest recente serie Chedino & Family, een fotoreeks over een transseksuele gemeenschap in een klein Zuid Afrikaans gehucht. We spraken haar over haar toekomstige trip naar Haiti, het geweld tegen de LHBT-gemeenschappen in ZA en het mannelijke ego.

Rainbow Girls © Julia Gunther

Chedino & Family © Julia Gunther

Het is allemaal redelijk vlot gegaan de afgelopen jaren, maar wat is nu de stand van zaken?
In september zal ik een trip maken naar Haiti om daar de huidige situatie te documenteren. Het is alweer vijf jaar na de aardbeving, maar mensen wonen nog steeds in tenten anders krijgen ze geen support van de overheid.

Recentelijk heb ik een Nederlander ontmoet die alle puin daar in een machine kan stoppen om dit om te toveren tot legoblokjes om nieuwe huizen te bouwen. Ik wil dit proces vastleggen maar met een human touch, dus ga ik de lokale bevolking portretteren. We zijn misschien wel vijf jaar verder, maar het is nog steeds niet echt opgeschoten daar. 'tuurlijk zijn we deze ramp niet vergeten, maar het krijgt geen aandacht meer via de media.

Rainbow Girls © Julia Gunther

Dit klinkt als een onwijs tof project en een unieke kans..
Ja, ik heb er enorm veel zin in. Het project is fantastisch en ik ben heel erg trots om hier aan mee te kunnen doen. Veel mensen, en tot voor kort hoorde ik daar ook bij, realiseren zich niet dat de wederopbouw van een land na een ramp vergeten wordt. Onze eerste reactie is mensen “repareren” wat erg belangrijk is, maar de tweede golf, die van het teruggeven van een waardig bestaan wordt vaak vergeten. Daarom is dit een tof project, natuurlijk ook omdat je naar Haiti kan, maar vooral om dat ik de kans krijg om dit, de situatie in Haiti, weer bij mensen onder de aandacht kan brengen.

Funeka © Julia Gunther

Chedino & Family © Julia Gunther

Was dit ook de insteek voor de projecten in Zuid Afrika, wilde je de homofobie onder de aandacht brengen?
Naja, sinds 2006 zijn homohuwelijken toegestaan in Zuid Afrika. In principe is dit voor iedereen bedoeld, maar de realiteit is dat er maar weinig mensen hier gebruik van kunnen maken. Binnen de kleinere gemeenschappen wordt er nog steeds op neergekeken. Meisjes worden regelmatig verkracht, dit noemen ze 'corrective rape'. Het idee dat een groep van vijf jongens een meisje aanpakken om haar te laten zien 'how to appreciate the dick'.

Toen ik hier over hoorde ben ik meteen naar de verschillende townships gegaan. Ik sprak toen met Funeka Soldaat, de Mama van de lesbische gemeenschap FreeGender, een vrouw met een t-shirt waar 'black lesbian' op stond in grote, rode letters. Zij organiseert eens per jaar een beauty pageant voor alle lesbische meiden uit de verschillende dorpen. Hier kwam ik in aanmerking met de meiden uit mijn serie Rainbow Girls, een documentaire serie over lesbische vrouwen in Zuid Afrika. Onverschrokken door de dagelijkse bedreiging van geweld, constante intimidatie en het risico om verbannen te worden door hun eigen families, blijven de lesbische vrouwen van Gugulethu en Khayelitsha townships trots op wie zij zijn en de liefde die zij representeren. Rainbow Girls is het derde deel van 'Proud Women of Africa' mijn lopend project over vrouwen die leven of werken in Afrika.

Ruthy Goes to Church © Julia Gunther

Was het moeilijk om met de juiste mensen in contact te komen?
Toen ik voor het eerst iets hoorde over 'corrective rape' ben ik meteen op zoek gegaan naar mensen die dit ervaren hadden. Niet alleen transseksuelen maar iedereen binnen de hele LHBT-gemeenschappen die mij wilde helpen. In eerste instantie wilden de mensen niet met mij praten, omdat ze bang waren geuit te worden, of omdat ze de noodzaak niet zagen “You’re white and heterosexual. Why do you care?” Maar als je eerlijk en duidelijk communiceert willen ze wel meewerken.

Maar je brengt ze dus niet in gevaar?
Nee. We stonden zelfs met een groots interview in een Zuid Afrikaanse krant als onderdeel van Grid Photo Festival, dat vond plaats in het midden van Cape Town. Toen ik het interview voor ogen kreeg dacht ik wel bij mezelf is dit nog oké, zijn we nog veilig?, maar nadat iedereen enthousiast reageerde wist ik dat het goed zat.

Chedino & Family © Julia Gunther

Maternity Ward © Julia Gunther

Toch is het bizar hoe verschillend de Afrikaanse landen zijn. Kijk naar het werk van Ernst Coppejans, als de politie erachter komt dat die jongens homo zijn, zijn ze de lul.
In Zuid Afrika is het alleen gevaarlijk als je uitbundig in je eentje over straat loopt. Er was een moment dat we over een markt liepen en een groep dronken gasten van alles liepen te roepen, ik dacht eerst dat het over mij ging maar later bleek het over de lesbische dames te gaan. Ze waren te mannelijk gekleed en dat viel niet in de smaak bij die jongens, they fear that these girls will take away their women.

Een ego-ding dus..
Ja, vooral als je in een groep zit en een slok op hebt, maar de meiden kozen ervoor om het te negeren. Chedino heeft dan nog wel de neiging om er iets van te zeggen, zij heeft nog redelijk wat testosteron door haar lichaam lopen dus dit uit zich nog weleens. Dan zegt ze hold my wig, I'm coming for you bitch, en dan gaat ze er ook echt voor.

Ruthy Goes to Church © Julia Gunther

Waar komt de neiging eigenlijk vandaan om mensen als Chedino te documenteren?
Het doorzettingsvermogen. Dit zag ik ook bij mijn moeder. Toen ik opgroeide hadden we het ideale leven totdat mijn ouders alles kapot maakten. Voordat ik en mijn zus geboren waren kwam mijn moeder van oost naar west Duitsland in de achterbak van een auto opzoek naar een beter leven. Die had ze gevonden; twee kinderen en een man. Daarna stortte alles in, toen moest ze compleet opnieuw beginnen.

Op sommige momenten dacht ik dat ze het op zou geven, maar zij hield het gewoon vol en dat bewonder ik in haar maar ook in anderen. Chedino is daar ook een goed voorbeeld van, zij weet al jaren dat ze in het verkeerde lichaam zit maar blijft doorgaan totdat ze het lichaam heeft waar ze zich goed in voelt.

In de portfolio review over Chedino & Family lichten we jullie verder in over de insteek van deserie.

juliagunther.com


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more