Nooit op de goede plek en toch zo goed getroffen: een interview met Otto Snoek 29 juni, 15 — interview

Zijn zienswijze is sociaal georiënteerd. Zijn timing minutieus. Zijn blik gericht op hetgeen wij wel merken, maar niet zien, totdat wij zijn foto’s zien. Fotograaf Otto Snoek woont tussen de twee straten waar hij zich fotografisch kan opladen. Straten waar altijd iets gebeurt en waar je zo’n beetje een mix van de gehele wereldbevolking tegen het lijf loopt. De Rotterdamse slagaders Vierambachtsstraat/West-kruiskade en de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam. Otto heeft de stad en vooral de mensen die er wonen echt nodig.

© Otto Snoek

© Otto Snoek

Die noodzaak om de straat op te gaan begon aan het einde van zijn studietijd. Met enkel de onbevangenheid van een jonge twintiger vertrok Otto Snoek op uitnodiging van een bevriende fotograaf uit Charkov, zonder enig vooropgesteld idee naar Oekraïne. Gewapend met zijn intuïtie en zijn camera legde hij het leven aldaar vast. En die foto’s, van toen, zijn nu te zien in Huis Marseille. Na vijfentwintig jaar hebben deze foto’s die Otto Snoek tussen 1989 en 1992 in Oekraïne maakte, niks aan slagkracht ingeboet. ‘Ze zijn misschien met de tijd zelfs beter geworden’, aldus de fotograaf.

© Otto Snoek

© Otto Snoek

Otto Snoek was op een belangrijk kantelpunt in de geschiedenis in Oekraïne dat tot eind 1991 onderdeel van de Sovjet-Unie was. Een periode waarin grote ideologieën wegvielen. Hij documenteerde de tijd tussen het communisme en de desillusie van het kapitalisme. Het was een van de alles veranderende breuken die zo kenmerkend zijn voor de wereldgeschiedenis.

Ook verscheen er het boek Ukrainian Crossroads dat hij samen met verzamelaar, galeriehouder en absolute autoriteit op gebied van fotoboeken ontwerpen, Willem van Zoetendaal, maakte.

© Otto Snoek

© Otto Snoek

Dat scherpe fotografische oog wat Snoek toen al had is in de loop der tijd alleen maar beter geworden. Sterker nog, zijn oog is één geworden met zijn camera. Hij hoeft niet meer door de zoeker te kijken. Hij weet precies wat zijn camera vangt als hij de foto maakt. Voor zijn eigen projecten gaat hij altijd met een en dezelfde camera, lens en film op pad. En hoewel de wereld om ons heen sneller en sneller wordt, neemt Otto tegenwoordig meer tijd voordat hij daadwerkelijk afdrukt. Hij wacht, kijkt, wacht, zet aan, en schiet. Hij heeft het kijken vertraagd. De juiste mensen dienen op het juiste moment in het juiste licht te staan en ze moeten met de juiste blik wel of niet in de camera kijken en dan is het klik en klaar, maar let op: dit luistert zeer nauw.

Gek genoeg zegt deze geoefende fotograaf ‘Ik sta altijd verkeerd. Ik denk altijd dat ik op een andere plek een betere foto had kunnen maken.' Maar ja, als je op de juiste plek had gestaan, dan had je ook gedacht dat je op de verkeerde plek zou staan. Dus mooi zo door gaan Otto!

© Otto Snoek

© Otto Snoek

Als je voor een foto van Otto staat, kun je maar beter de tijd nemen. In zijn woonkamer hangt een van zijn foto’s die hij op de Miljonairsfair in Amsterdam maakte. We zien een aantal chic geklede heren, een dame en een gevaarlijke kunstleeuw, die hoe centraal en scherp ook, niet de aandacht vast weet te houden. Iets waar ik gedurende het gesprek met Otto al een tijdje de vinger op probeer te leggen, komt in deze foto samen. ‘Kijk, zegt Otto, dit is wat ik met die gelaagdheid bedoel die in een foto moet zitten. Er zit hier elektriciteit in de lucht.’ En ja ik voel het, ik zie het, maar het blijft moeilijk om te doortasten wat het dan is waardoor het beeld van de wand knettert.

Feit is dat hij zo dicht mogelijk bij mensen wil komen. Vrijwel alle foto’s worden op anderhalf tot drie meter afstand gemaakt. Eindelijk een tastbaar feit.

© Otto Snoek

© Otto Snoek

Dit gegeven plus dat hij uit pure liefde voor mensen fotografeert, maakt het werk van deze man het kijken meer dan waard. Niet perse met die ene persoon voelt hij zich verbonden, maar wel met de hele groep die hij voor zich heeft. Wat de boventoon voert in Snoek's werk is zijn verwondering voor mensen, evenals mededogen, maar vooral verwondering.

Maar het blijft gissen. Eigenlijk draait Otto constant om de hete brij heen als ik een vraag stel. Dat geeft hij zelf gelukkig ook toe. Hij wil zijn werk namelijk niet al te veel duiden. Dat mag ik doen. Volgens Snoek is het een valkuil om je werk uit te leggen. Of om mee te gaan in fotografische trends. Daar waakt deze Rotterdammer voor. ‘Want, wat komt er na de trend? Precies, dan beland je in de prullenbak.’ Het is voor hem van groot belang om ruimte te houden om de beelden te laten ontstaan. En daarom, moet je er niet te veel woorden aan vuil maken. ‘Fotografie gaat immers over zaken die niet in woorden te vangen zijn.’

© Otto Snoek

© Otto Snoek

En wat kunnen we in de nabije toekomst van Otto Snoek verwachten? De Europese identiteit vastgelegd in foto’s. Dit project loopt inmiddels al weer zeven jaar, dus dat onbewuste wachten wordt hopelijk snel beloond.

3 juli 2015 t/m 6 september 2015
Otto Snoek / Nostalgia -Oekraïne 1989 -1992
Huis Marseille, Amsterdam

Tekst door Jildau de Boer

ottosnoek.com


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more