Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. 1 februari — interview

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze jonge, talentvolle fotografen die volgens haar visie, symbool staan voor een nieuwe generatie die hoogstaand en origineel werk maken.

Dirk Hardy (1989) was al op zijn tiende vastbesloten architect te worden. Tijdens zijn studie bouwkunde aan de Technische Universiteit Eindhoven. Echter, hij kwam erachter dat hij fotorealistisch ontwerpen het leukst vond om te doen. Dirk was onbewust al aan het fotograferen. In het tweede jaar van zijn studie kwam het omslagpunt; hij wist zeker dat hij niet architect maar fotograaf wilde worden. Vervolgens stapte hij overnaar de Willem de Kooning Academie.

Ik volg het werk van Dirk al enige tijd. Hij ving hoge ogen én veel kritiek met zijn afstudeer werk ‘CLAY’. Dirk is een fotograaf die verder denkt. Zijn werk is doordacht, intelligent en heeft vaak een boodschap in de vorm van een politieke of maatschappelijk-sociale lading; hij weet wat hij doet.

© Dirk Hardy, Void, 12:34 PM (2015)

Hoe verliep de overgang van architectuur naar fotografie voor jou?
Ik vond het heel moeilijk om de overstap te maken, niet alleen omdat ik moest accepteren dat mijn jongensdroom toch niet mijn ideaalbeeld bleek te zijn, maar ook omdat ik mezelf ontzettend moest uitdagen. Op de TU werd ik gedwongen om heel veel controle te nemen en deze te bewaken terwijl ik op de Willem de Kooning Academie juist moest experimenten. Daarbij moest ik de controle loslaten en mezelf uitdagen andere dingen te doen.

© Dirk Hardy, Libertas Brooklyn NY (2013)

Zien we je architectische achtergrond terug in je werk?
Zeker. Ik ben constant aan het ontwerpen. De keuzes die ik maak zijn vaak conceptueel gerelateerd aan mijn architectische achtergrond. Ik werk heel schetsmatig en neem de tijd om ideeën te bedenken en deze uit te werken. Ik creëer altijd een vangnet om eventuele “spontane” situaties te laten ontstaan. Alles wat ik doe, doe ik gecontroleerd. Ik kan mijn beelden niet in een middagje schieten. Ik ontwerp en script ze heel secuur. Het zijn geheel geënsceneerde producties, geen toevaltreffers. Ik ben me er altijd heel bewust van dat alles door onszelf ontworpen is; de wereld is gecreërd door de mens. Bijna alles wat we zien, is een bewuste keuzes geweest. Iedereen kijkt anders en haalt andere observaties uit het leven. Ik probeer altijd naar mezelf en de wereld te kijken vanuit een helikoptervisie: een beetje zoals je naar dieren in een dierentuin kijkt. Zo leer ik op een andere manier te kijken.

© Dirk Hardy, Clay (2014)

Met je afstudeer werk ‘CLAY’ heb je veel hoge ogen maar ook kritiek ontvangen. Hoe is dit project ontstaan en hoe heb je dit ervaren?
Voorafgaand aan mijn afstudeerproject heb ik veel tijd besteed aan critical studies. Ik heb veel boeken en filosofieën gelezen, daarnaast was ik gefocust op maatschappelijke kritieken in de kunst. Ik raakte gefascineerd door ‘the Church of Scientology’ waarin religie en manipulatie hand in hand gaan. Het doel van mijn afstudeerproject was om daarover een beeldtaal te creëren. Bijna elk geloof werkt veel met beeld. Deconstructie was een belangrijk onderwerp voor mij. Ik ben een onderzoek gestart naar hoe ideologieën werden uitgebeeld door de nazi’s, Sovjets, christelijken, Napoleon etcetera. Zo kwam ik erachter dat de crisis altijd de bodem is voor nieuwe bewegingen/ideologieën en dat elk geloof dezelfde manier van uitbeelden hanteert. Deze vorm van beeldtaal is al tweeduizend jaar hetzelfde. Alles wordt gekopieerd: symbolen, handverwijzingen en dergelijke. Het zijn kruisverbanden tussen alle soorten groeperingen: politiek, religieus. Alles is in feite een ideologie.

© Dirk Hardy, Void, 8:53 AM (2015)

Waarom is deze beeldtaal altijd hetzelfde?
Omdat de meeste mensen niet konden lezen of schrijven, waren taal en beeld de enige waarheid die men kende. Ook zie je duidelijk een koppeling naar theater: de herhaling van beeld en daarmee de onoriginaliteit van de beelden. Individueel zijn deze beelden overtuigend en sterk. Toch, als je deze naast elkaar zet, ontkrachten ze elkaar en zichzelf, omdat ze allemaal dezelfde beeldtaal gebruiken. Zo zie je heel duidelijk de beïnvloedbaarheid en kortzichtigheid van deze beeldtaal. Het is reclame maken in den top met het volk als ontvanger; zonder het volk bereik je niks en er is geen ontvanger zonder het volk.

© Dirk Hardy, Void, 1:01 PM (2015)

Wat waren de reacties op je afstudeerproject ‘Clay’?
De reacties waren in eerste instantie heel goed. Ik ben met twee negens afgestudeerd, geselecteerd voor kunstprijzen en mijn werk werd gepubliceerd. Tijdens de tentoonstelling van de kunstprijs van de gemeente Binnenmaas sloeg het roer om. Tijdens het opbouwen van mijn expositie begonnen verschillende ambtenaren te protesteren. Ze wilden mijn werk niet vertonen. Althans, een enkeling. Binnenmaas is een streng gereformeerde gemeente en ze waren bang voor een rel. Voor mij was dit de ideale reactie en dat bevestigt hoe krachtig mijn beeldtaal is. De ophef werd voer voor journalisten en het verhaal ging een eigen leven leiden. Het werd een sensationeel onderwerp. Mijn werk werd niet meer als kunst gezien maar als propaganda. Dat is zeer tegenstrijdig, want het werk als geheel is geen propaganda, maar als je het los van elkaar trekt gaat het steken. Ik heb zelfs haat mailtjes gekregen.

© Dirk Hardy, Void, 9:11 AM (2015)

Als kijker word je constant verrast en uitgedaagd door de hoeveelheid informatie in je werk. Er zit altijd een extra extra laag in. Is dit een bewuste keuze en waarom?
Als beeldmaker wil ik zeker een bepaalde boodschap overbrengen. Ik daag mezelf uit om iets heel complex terug te brengen naar iets heel simpels. Alles wat ik in mijn beelden voeg heeft een duidelijke functie. Dit komt voort vanuit een grote interesse in de schilderkunst: symbolen, architectuur, objecten, licht etcetera. Ik heb door deze interesse geleerd dat ik de kijker kan sturen door middel van beeld. Deze complexiteit is een drijfveer voor mij en ik daag mezelf uit dit altijd toe te passen, in verschillende vormen.

© Dirk Hardy, Void, 3:21 PM (2015)

Wat beweegt jou als fotograaf?
Ik observeer graag mensen en hun gedrag. Ik wil mijn eigen waarneming graag laten zien zodat mensen hierover gaan nadenken. Zoals bijvoorbeeld in mijn nieuwe project ‘Void’. Dit gaat over liften het maatschappelijke gedrag dat hierin plaatsvindt.

Vertel eens wat meer over ‘Void’?
Als ik in een lift sta ben ik altijd heel bewust van mezelf op een heel ongemakkelijke manier. Ik vind de lift een heel fascinerend object. Miljoenen mensen maken er dagelijks gebruik van en bijna iedereen voelt zich hier ongemakkelijk bij. Ik wilde daarom mijn eigen lift creëren en verschillende van deze ongemakkelijke situaties nabootsen. Normaal zie je deze situaties niet, omdat niemand ziet wat er in een afgesloten lift gebeurt. Het gaat altijd om een willekeurig aantal mensen die in een hele korte tijd bij elkaar worden geplaatst. ‘Void’ gaat over deze momenten en de natuurlijke choreografie die daardoor ontstaat.

© Dirk Hardy, Void, 4:15 PM (2015)

Hoe heb je dit aangepakt?
Ik heb zelf een lift ontworpen en ben deze samen met mijn vader gaan bouwen. Ik heb me gefocust op het gevoel van het in een lift staan en ben dit gaan nabootsen door middel van ontwerp, licht en sfeer. Ik voelde de behoeft om ‘the fly on the wall’ in een lift te zijn. Daarom heb ik de ruimte voor mezelf gecreëerd om deze situaties te ensceneren, maar wel op een zo natuurlijk mogelijke manier. Ik heb gespeeld met fictie en geloofwaardigheid. Iedereen die in een lift staat probeert zo anoniem mogelijk te zijn. Wij mensen hebben de lift zelf ontworpen, maar we weten niet hoe we er mee om moeten gaan.

Wat gaat er met dit project gebeuren?
Door middel van funding door werken te verkopen is het me gelukt om met 'Void' mijn eerste fotoboek te realiseren. Het boek komt uit op 1 februari en zal opgevolgd worden door een expositie. Alle informatie is te vinden op http://dirkhardy.com/books/

© Dirk Hardy, Void, 5:14 PM (2015)

Wanneer is een beeld goed genoeg voor jou?
Als ik zelf vind dat ik de koppeling heb gevonden tussen vorm en inhoud. Wat ik van tevoren bedenk komt uiteindelijk nooit letterlijk uit in een beeld. De esthetiek en ambachtelijkheid moet kloppen. Ik maak nooit snelle of gemakkelijke shots. Mensen moeten langer dan drie seconden naar mijn werk willen kijken, ik wil ze uitdagen er langer naar te kijken en dat er aandacht voor is. Ik hoop dat het mij lukt, dat men nadenkt over dat wat ik ontworpen heb: over het construct wat ik aan de kijker presenteer. Als mensen de tijd willen nemen en meerdere boodschappen in mijn werk zien, dan is mijn doel bereikt.

© Dirk Hardy, Void, 10:30 AM (2015)

Wat zijn jouw plannen voor de toekomst?
Ik wil wereldleider worden en esthetische schoonheid koppelen aan inhoud. De werkwijze die ik nu voor mijzelf ontwikkeld heb wil ik verder uitwerken. Daarbij wil ik een groter bereik creëren: ik wil dat mijn werk een plek heeft, dat het een podium krijgt en bestaansrecht afdwingt.

Tekst door Anouk Dingelstad

dirkhardy.com


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more